10-02-2016

Een luie dag, wakker, slapen, slapen nog meer slapen, proefrit en nog een proefrit en even naar Hengelo centrum.

Een dag die waarschijnlijk snel zal worden vergeten. Want wat valt er te onthouden aan een dag waarin je zo volkomen nutteloos bent geweest. Zo voelt het tenminste.

Vanmorgen: Terwijl ik gedoucht en met alleen een onderbroek en een t-shirt op de bank zit, -had nog  geen zin om me aan te kleden- komt Annemieke thuis. Ik was mijn Facebook lijstje met “opgeslagen items” maar eens aan het doorwerken. Annemieke was net klaar met werken. We zouden iets gaan doen vandaag. Wat we gingen doen, voor mij was het een raadsel. Voor Annemieke bij navraag ook.

Boodschappen doen! Dat moest in ieder geval nog gebeuren. Een auto aanschaffen! Ook iets dat eens snel moet gebeuren vind ik. Een kleine discussie en een autorit verder belanden we bij een autoturk in Hengelo. De auto waarvoor we kwamen stond niet echt te wachten op een proefrit. De accu was leeg, de auto stribbelde tegen, en ook de proefrit zelf was geen succes.  Mijn idee: kijk ook eens naar een andere auto. Annemieke had ondertussen ook al een rode Fiat Punto zien staan. Na ietwat wikken en wegen, ook daar maar eens een proefrit in gemaakt. Deze auto had er aanzienlijk meer zin in om uitgelaten te worden. Mooi autotje, stabiel op de weg, braaf beestje. Een goed gesprek met Onur -de verkoper- leert ons dat hij auto’s verkoopt om mensen “gelukkig te maken” een geweldig streven wat je natuurlijk meteen gelooft van een meneer die er zelf niet heel vrolijk uit ziet als hij op een krakkemikkige loods ergens op een industrieterrein in Hengelo staat. Maar hey, wie ben ik om zijn levensbeeld te verpesten.

De vraag is natuurlijk, komt die er of niet? Ik zal zien.