8937 + 1

10 Februari 2016, ik leef vandaag officieel 8937 dagen, en van die 8937 dagen zijn de meeste dagen, ik gok zo’n 98% tof! De dagen dat je plezier hebt, de dagen dat je weet wat je doet, waarom je wat doet en dat je met volle teugen geniet van dat nutteloze leventje wat we hier op deze aardkloot leven. Je wordt geboren, je gaat dood, en daar tussen moet jezelf maar een beetje invullen. Niet zo moeilijk.

Het is dan ook mooi om te weten dat als het echt moeilijk wordt in je leven er altijd mensen zijn op wie je kan terug vallen. Zelfs als die mensen er niet meer lijken te zijn, dan zijn er nog steeds mensen waar je op kan terug vallen. Een wonderlijk systeem waar ik soms meer op moet vertrouwen.

Ik kan zeggen dat ik best wat zware,zwarte of zwarte en zware -niet te verwarren met negers- periodes heb gekend. De een nog net iets vervelender dan de ander. Maar.. als je in een heldere bui gewoon even goed kijkt, dan leer je toch al snel dat het cliché “what’s doesn’t kill you makes you stronger” gewoon waar blijkt te zijn. Vooral ingrijpende gebeurtenissen vormen je als mens. De domste fout die ik heb gemaakt is proberen me daar tegen te verzetten. Dat werkt namelijk niet. (Zeg ik nu, ooit kom ik er weer achter dat ik dit op de 8973’ste dag van mijn leven ook al wist. Misschien moet ik dan terug denken aan deze blogpost, en tover ik mezelf door de ironie weer een lach op mijn gezicht.)

8937 dagen: Dagen gevuld met haat,liefde,ruzie,verzoeningen,geluk,verdriet,heimwee en vooral koppigheid. Emoties waar ik soms veel eerder aan toe had moeten geven, emoties die ik niet had moeten wegdrukken. Of emoties die ik omwille van anderen misschien toch maar beter had kunnen verbergen.

De 8937’ste dag van mijn leven, over een paar uur is deze dag alweer voorbij en is dag 8938 een feit. Ook dag 8938 zal ik met de neus in de wind weer met beiden handen aangrijpen om te zien wat dit leven is, maar nog beter wat het allemaal zou kunnen bieden. Doelgericht als ik ben, wil ik daar na toe, daar waar ik het meest op mijn gemak ben. Ik heb het gevoel dat ik die plek misschien eindelijk heb gevonden. Dat ik eindelijk weet wat ik altijd heb gemist. (Ik beklom heuvels die voelden als bergen…?) Misschien moet dit toch het moment zijn om -spreekwoordelijk- een fles champagne open te trekken. Want, is niet elke dag van het leven -vroeg of laat- een reden voor een feestje? (En daar kan geen tea-topic tegenop!)