Angst voor de angst
20 november 2016
NO AI
Bij het maken van dit bericht is op geen enkele manier AI gebruikt.
Deze oorspronkelijke foto is niet meer bereikbaar.
Sinds vandaag heb ik mijzelf betrapt op angst voor angst. Niet zozeer dat ik nu hele dagen bang ben voor alles en iedereen. Maar ik merk dat ik niet meer volluit mijn mening durf te geven. Het is niet, dat ik als een kasplant nu hele dagen thuis zit, of dat ik niemand er op wijs als ik het ergens niet mee eens ben. Maar toch voel ik angst.
Angst voor discussies zoals die er vandaag de dag zijn over Zwarte Piet, Silvana Simons, of de zoveelste vlogger. Zoals die er zijn over de “Minder,minder” uitspraak van Geert Wilders, Donals Trump die president van Amerika is geworden. Motorbendes. Discussies over Apple of geen Apple, over Canon of Nikon, suiker of stevia.
Ik denk dat dat het probleem niet zozeer zit in het afkaderen van groepen. Ik handel zelden door invloed van huidskleur, geloof, geaardheid of overtuiging. Ik handel pas zodra mensen mij proberen tegen te werken. Zodra ik meningen MOET hebben en nog erger, als ik ze niet meer MAG aanpassen. Ook kan ik er slecht tegen als ik het gevoel krijg dat een discussie niet meer mogelijk is. Het is volgens mij heel simpel; Niet alle homo’s hebben AIDS, niet alle allochtonen zijn terroristen, ook zijn niet alle autochtonen geen terroristen. Alsof iedereen een wereld wil hebben waarin alleen nog maar keus is uit Coca Cola (sorry mensen die niet houden van Coca Cola) met een pizza Hawaï (sorry mensen die niet houden van pizza Hawaï) als ontbijt, tussendoor, lunch en avondeten.
Vreemd genoeg merk ik ook steeds vaker dat deze angst niet eens vanuit mij komt. Ik durf niet te reageren op zaken als rasisme, politiek of favoriete soort koffie, omdat voor- en tegenstanders klaar zijn met netjes de discussie voeren. We gaan terug naar een tijd waarin mensen niet meer aan tafel willen zitten maar het liefst met die tafel gaan gooien. Een tijd waarin een opmerking op Facebook kan leiden tot een baksteen door de ruiten of erger. Iets waarvan een aantal mensen, geen idee of het een meerderheid of een minderheid is, graag die angst alleen maar vergroten. Ik denk om op die manier eventuele mensen die een andere mening hebben zo stil te krijgen. Je houdt je mond immers wel dicht met de dreiging van een kogel door je kop toch? Naar mijn mening is discussie voeren (op welk gebied dan ook) altijd de manier om inzicht te krijgen in anderen. Wij zijn allemaal mensen en niemand is superieur aan elkaar. Discussies dan ook niet meer houden en alleen maar overgaan op daden blijkt nadat wij de knuppels en de berenvellen achter ons hebben gelaten niet meer effectiever.
Ik wil duidelijk zijn! Het is niet dat ik mensen buiten mijn comfort zone wil houden omdat ze een mening hebben. Maar ik voel mij niet meer fijn bij de grimmige sfeer die overal begin te ontstaan.
Ik voel de angst om te reageren op wie dan ook. Want menigeen wil zijn mening niet meer bijstellen en het alleen extreem ventileren.
Ik wil nog wel discussiëren maar eerder hoop ik dat een ieder weer leert te houden van andere mensen, andere culturen maar vooral andere denkwijzen.
Angst voor discussies zoals die er vandaag de dag zijn over Zwarte Piet, Silvana Simons, of de zoveelste vlogger. Zoals die er zijn over de “Minder,minder” uitspraak van Geert Wilders, Donals Trump die president van Amerika is geworden. Motorbendes. Discussies over Apple of geen Apple, over Canon of Nikon, suiker of stevia.
Ik denk dat dat het probleem niet zozeer zit in het afkaderen van groepen. Ik handel zelden door invloed van huidskleur, geloof, geaardheid of overtuiging. Ik handel pas zodra mensen mij proberen tegen te werken. Zodra ik meningen MOET hebben en nog erger, als ik ze niet meer MAG aanpassen. Ook kan ik er slecht tegen als ik het gevoel krijg dat een discussie niet meer mogelijk is. Het is volgens mij heel simpel; Niet alle homo’s hebben AIDS, niet alle allochtonen zijn terroristen, ook zijn niet alle autochtonen geen terroristen. Alsof iedereen een wereld wil hebben waarin alleen nog maar keus is uit Coca Cola (sorry mensen die niet houden van Coca Cola) met een pizza Hawaï (sorry mensen die niet houden van pizza Hawaï) als ontbijt, tussendoor, lunch en avondeten.
Vreemd genoeg merk ik ook steeds vaker dat deze angst niet eens vanuit mij komt. Ik durf niet te reageren op zaken als rasisme, politiek of favoriete soort koffie, omdat voor- en tegenstanders klaar zijn met netjes de discussie voeren. We gaan terug naar een tijd waarin mensen niet meer aan tafel willen zitten maar het liefst met die tafel gaan gooien. Een tijd waarin een opmerking op Facebook kan leiden tot een baksteen door de ruiten of erger. Iets waarvan een aantal mensen, geen idee of het een meerderheid of een minderheid is, graag die angst alleen maar vergroten. Ik denk om op die manier eventuele mensen die een andere mening hebben zo stil te krijgen. Je houdt je mond immers wel dicht met de dreiging van een kogel door je kop toch? Naar mijn mening is discussie voeren (op welk gebied dan ook) altijd de manier om inzicht te krijgen in anderen. Wij zijn allemaal mensen en niemand is superieur aan elkaar. Discussies dan ook niet meer houden en alleen maar overgaan op daden blijkt nadat wij de knuppels en de berenvellen achter ons hebben gelaten niet meer effectiever.
Ik wil duidelijk zijn! Het is niet dat ik mensen buiten mijn comfort zone wil houden omdat ze een mening hebben. Maar ik voel mij niet meer fijn bij de grimmige sfeer die overal begin te ontstaan.
Ik voel de angst om te reageren op wie dan ook. Want menigeen wil zijn mening niet meer bijstellen en het alleen extreem ventileren.
Ik wil nog wel discussiëren maar eerder hoop ik dat een ieder weer leert te houden van andere mensen, andere culturen maar vooral andere denkwijzen.