Christmas Busses are ringing..

Oh joy to the world! Het is tweede kerstdag, een dag die voor mij nu al -ik schreef dit bericht om 11:00- de boeken in gaat als een van de vreemdste dagen.

Vandaag was het namelijk tijd om de familie van mijn vriendin te bezoeken. Het enige wat we hier over moeten weten is dat ze wonen om en nabij doetinchem. Dit betekent dus als je vanuit Oldenzaal daar heen moet dat je hoe dan ook een tijd onderweg bent. Om deze kerstdagen niemand tot last te zijn neem ik daarom richting Doetinchem maar de bus. Of dat houd voor mij in, eerst lijn 62 van Denekamp naar Enschede pakken, om daarna over te stappen naar lijn 20 Enschede naar Borculo.
Wonderlijk genoeg had lijn 62 geen vertraging, zat de bus niet vol en zat er een vrolijke busschaufer die me breed glimlachend een goedemorgen toewenste. Tot zo ver dus niets vreemds aan de hand. Vervolgens neem ik plaats in de bus en vertrek ik vol goede moed op naar Enschede. Eenmaal aangekomen in Enschede stap ik uit de bus en sta ik als een van de weinige mensen op tweede kerstdag op het busstation van dezelfde stad. Lichtelijk hoopvol kijk ik naar de grote matrixborden die daar hangen om te kijken over hoeveel minuten de bus naar Borculo zou vertrekken. Nog zo’n 35 minuten staat op het matrix bord, dat word dus nog even een tijdje wachten. Jammer van de kou, jammer van het gebrek aan mensen maar ik zal het er maar mee moeten doen, het is nou eenmaal niet anders. Na een paar minuten op een bankje te hebben gezeten begon de kou mij parten te spelen en ging ik toch maar weer opstaan om eens uitgebreid te gaan ijsberen. Het is immers koud en ijsberen houden meer van de kou als ik , dus zo gek vond ik die gedachte nog niet. Na een paar minuten hoor ik een soort van duivels diep gehijg, zou de wereld dan nu toc echt vergaan? Nee het is een hele corpulente donkere man met een wanderstok èn -je raad het nooit- een Princess Koffiezetapparaat. Niet zomaar een Princess Koffiezetapparaat maar een met delfts blauwe opdruk. Iets wat ik niet een,twee,drie zou kopen maar okee. De hijgende man loopt/waggelt naar het bankje waar ik zojuist nog had gezeten en ploft zit er op neer.
Zonder er al teveel aandacht aan te schenken ga ik verder met ijsberen en zie ineens in de verte twee oude figuren inclusief allebei een rollaten passeren. Deze haasten zich toevalligerwijs ook richting het busstation. Eenmaal aangekomen bij het grote matrixbord waar alle vertrektijden voor de komende paar uren op vermeld staan, brand er een verhitte monoloog los. De bejaarde man tegen zijn vrouw mompelt op een norse toon iets dat ik totaal niet het kunnen verstaan, maar aan de gebaren en de toon te merken was de bejaarde man het nop zijn minst niet geheel eens met de nieuwe dienstregeling. Dit omdat hij een paar keer zich flink verbaasde over ‘zijn’ bus die er niet was.
Vrolijk verder ijsberend tikt de tijd voorbij en meer vreemde dingen dan dit kun je op een dag nou eenmaal niet verwachten. Precies op dat moment word mijn aandacht flink getriggerd door een luid en verward geschreeuw. Een vierde persoon die zo in het gesticht kan meld zich en ditmaal is het een verwarde (ik schat) 40-jarige vrouw met een lichtblauwe jas, een rode mickey mouse rugzak en bijpassende bril. Deze loopt -in tegenstelling tot de bejaarde man- vooral tegen haarzelf te voeteren. En nieuwsgierig dat ik ben kreeg ik haar gesprek wel voor een gedeelte te verstaan. “Ik ga met de bus, ik heb een kaartje nodig, waar is mijn kaartje.” Herhaal deze zin een paar maal en je krijgt een aardig idee hoe het er toen aan toe moest zijn gegaan. Nu begint iedere maal hetzelfde zinnetje te vervelen dus mijn aandacht zwakte al snel af tot ze ineens harder en onverstaanbaar weer anders dingen begon te roepen. Het enige wat ik toen nog meekreeg was “godverdomme” om vervolgen van het toneel te verdwijnen.

Eindelijk de bus arriveert , het is immers al 10:48 en om 10:50 moest de bus al weer rijden dus snel loop ik richting de bus. Om in te stappen staan er een jonge indische vrouw met een baby, een jongen die graag op Justin Bieber wil lijken en nog een paar andere mensen. Biebster wil als eerst de bus in, hij is namelijk cool en doet dus ook heel cool zijn OV-chipkaart voor de lezer. Ik heb ook geen idee hoe je cool een chipkaart voor de lezer kan houden maar Biebster is cool dus dit is ook cool! Buzz, doet de OV-chipkaartlezer. Dan nog maar eens proberen, weer buzz. Jammer dat deze Biebster te weinig saldo op zijn OV-vipkaart had staan dus pakt Biebster een tweede OV-kaart en houd deze voor de lader. Het welbekende piepje volgt, een paar groene ledjes gaan branden. Gefeliciteerd Biebster mag de bus in. Vervolgen stapt de rest van de mensen ook in, inclusief ik. Zoekend naar een plekje ging in rechts in het midden van de bus zitten. Hiermee bedoel ik de laatste twee stoelen voor de rolstoelplaatsen beginnen. Immers staat de indische vrouw met haar rustige baby daar, dan kan ik daar lekker rustig zitten, niet aan de hand. Op het moment dat mevrouw de indonees eindelijk de boel een beetje handig heeft staan komt er een ouwde man aan. Ditmaal een ouwde man met een gehandicapt kind, zowel lichamelijk als geestelijk in dit geval. Deze oude man stapt inclusief kind in rolstoel ook in de bus naast de buggy met kind van indonees. En zo start de busreis, we zijn al met al nog geen minuut onderweg of ik hoor een heel hoog soort gekokhals. Wat blijkt de baby van de indonees werd ziek en besloot om even tijdens deze reis te braken. Met een paar minuten is de hele bus gevuld met braak-aroma en de gehandicapte meid in de rolstoel werd daar best uitgelaten van. Dit ging door tot de gehandicapte inclusief vader weer uit de bus gingen. Toe was de uitgelaten sfeer weg, het braak-aroma bleef tot het einde van de rit.

Iedereen een fijne tweede kerstdag, en geniet van wat je doet 🙂