Die ene lange weg.

Ik sta stil en alles vliegt voorbij.
Vragen,herinneringen,momenten,gedachten,gevoelens.
Alles flits in mooie vierkante hapklare maar ongrijpbare blokken voorbij.
En ik sta er middenin.

Waarom sta ik stil en laat ik het voorbij vliegen?
Sta ik wel eens stil?
Loop ik niet juist de ander kant op?
Loop ik wel?

Wat gaat er komen?
Wat is er gebeurd?
Is het relevant?
Is het zoals het is?

Waarom denk ik zoveel na?
Deed ik dat altijd al?
Waarom zou het nu ineens meer zijn?
Ken ik mezelf nu beter?
Of twijfel ik tegenwoordig meer aan mezelf?

Oh well..
Het gaat zoals het gaat.