domme pech.

In mijn kast staat een bakje met herinneringen aan jou.
Wat flarden met herinneringen aan de allerleukste vrouw.

Ik heb je leren kennen, en dat liep meteen al goed.
Wat te snel, iets te intenst, precies hoe het niet moet.

Maar ik kijk naar het bakje met een zelfbewuste  lach.
Want ondanks alles wacht ik nog steeds op de dag.

Dat we alles gaan lijmen en het wel eens mag.