Doodsaai.

Diep in een meer, ergens ver weg, in een vergeten, maar doodsaai bos. Ligt een bom. Niet zo’n probleem, want er is niets of niemand die schade zal ondervinden aan die bom. De bomen zouden het niet opmerken, het water stroom vanzelf terug het meer in en geen haan die er naar kraait. Want er zijn nou eenmaal geen dieren in het doodsaaie bos. Alleen een bom, in een diep meer, ergens ver weg.

Stel dat de bom zou beslissen toch te barsten. Zou het bos nog saai zijn? Waarschijnlijk wel want in de vorige alinea maakte de auteur al het punt dat er weinig schade zou zijn. Misschien dan een bloem in het doodsaaie bos? Dat geeft tenminste wat kleur? Maar kleuren zijn niet saai. Sterker nog, veel mensen worden vrolijk van kleuren. En hoe kan een kleurrijk bos saai zijn? Miljoenen mensen zouden naar een kleurrijk bos willen gaan. Het spreekt ook wel een beetje tot de verbeelding. Pastelkleurige bomen, roze, paars, hier en daar wat groen. Maar niet teveel groen, want andere bossen zijn ook al groen. Net als komkommers.

Maar omdat het bos nog steeds niet kleurrijk is, is het een saai bos, sterker nog een doodsaai bos. Voor niemand wat aan. Maar perfect voor een bom, diep in een meer, ergens ver weg.