Het is een feest der herkenning, en dat is juist hetgeen dat het zo eng maakt.

Ik ben na neer dan 10 jaar terug in Salou. Vroeger dè plek waar wij jaren lang iedere zomer vertoefden. Zomers vol wandelingen langs de kust, winkeltjes met rommel, rijden in robotjes, een groot pretpark en heel veel plezier in het Hotel Golden Port Salou. Een goed hotel met vriendelijk personeel en (toentertijd) met eten dat mij niet per sé beviel op de friet en kipnuggets na. 
Nu, 10 jaar later ben ik een complete shock verder. De kust, de winkeltjes, de robotjes, het pretpark en zelfs het hotel het is er nog. En niet alleen is het er nog, alles staat er na 10 jaar nog steeds in volle glorie. Tot de gaten in de stoep aan toem Het staat er alsof Salou na mijn laatste vertrek er moeite voor heeft genomen om niks meer te veranderen en als een trouwe hond op mij te wachten. 
Het enige merkbare wat invloed heeft gehad is de tijd. Het personeel van het hotel is ouder geworden en de nieuwe jonkies staan nu te werken in het restarant. Ik pas met geen mogelijkheid meer in die rijdende robotjes. De zandschilderijen zijn in de winkeltjes vervangen door selfiesticks. Het pretpark heeft een Fast Lane. En de negers die ooit “rolexen” en andere “dure zonnebrillen verkopen” staan er nu met chinese namaak zonder logo.
Meer dan 10 jaar geen Salou, benieuwd hoe het er is over 10 jaar…