naamloos

Die ene circustent waar wij altijd kwamen. Het was er druk en alles kon en mocht. Ik droom soms nog van die nachten dat wij daar waren met z’n allen tussen de hooibalen. De lampen, de muziek, de blije mensen. Praten over alles maar voornamelijk over helemaal niks. Vechtend, voor de lol, met onze vrienden die het altijd beter wisten dan wij. Maar wij vonden het wel best. Beter een mooie droom dan een verkapte illusie. De sterren en de maan, die avond was alles perfect, en even had ik je graag meegenomen. Maar ik zou mezelf het nooit toestaan om deze droom voor ons beiden te verpesten.

In het heden blijkt dit alles een vage herinnering. Als een vergeten foto in een wonderschoon en uniek fotoboek. Heel soms herbeleef ik de momenten, met anderen, op een manier die niet in de buurt komt van toen. Met anderen, alsof onze “wij” ooit te vervangen zou zijn.

Maar ooit komt die dag dat wij nog een keer bij het circus zijn. Nog een keer tot laat in de nacht en misschien dan wel tot de volgende ochtend. Nog een keer alles en iedereen om ons heen. Maar vooral nog een keer “wij”, nog een keer voor we onze eigen weg kunnen gaan. Nog een keer in twijfel, nog een keer het niet weten, nog een keer alles sarcastisch. En tot die dag komt blijf ik dromen van toen.