Observatie

Een auto raast voorbij en mijn vingers tikken op het toetsenbord. “Batterij bija leeg” geeft de laptop aan, en zodra ik de adopter aansluit gaan de ventilatoren van mijn MacBook sneller draaien. Zomaar een vrijdagmiddag.

Net een telefoontje gehad van mijn ex die spontaan had besloten morgen toch dozen in te pakken. Voor mij, de restanten van de avond ervoor: een fles cola en twee pijpjes bier. Recht van mij een tas en een Wii U gamepad.

In de stad is kermis,  en terwijl de wensambulance nog maar net een ruim uur is vertrokken van de parkeerplaats tegenover mijn flat voel ik het. Misschien is het de stilte, misschien is het gewoon de eenzaamheid. Geen doel, of misschien teveel doelen. Misschien te weinig hobby’s of misschien teveel. Te weinig moeten, of teveel van mezelf moeten. Twijfel.

De laatste maanden is het mij al snel teveel. Iedere keer als ik denk rust te vinden gebeurt er wel iets dat mij meteen weer in mijn ‘stressed out’-stand werpt. Zelden heb ik zo naar vakantie gesnakt als nu.

Maar waar komt die eenzaamheid vandaan? Ben ik dan zo’n dierentuinbeest die depressief wordt als er niemand aapjes komt kijken? Of is het pure hebzucht naar aandacht? Nee, ik denk dat ik mijn zelfbeeld weer eens naar de knoppen heb geholpen.

Best een prestatie om iedere keer wanneer het bijna goed lijkt te gaan ik dat voor elkaar weet te krijgen. Wil ik dan gewoon niet eens accepteren dat het ook goed kan zijn? Dat best niet altijd beter is dan goed?

257 woorden verder slaat mijn bui waarom ik deze blogpost ben begonnen alweer om. Het is vrijdag en ik kan doen en laten wat ik wil. Straks lekker even met iemand naar de kermis. Daarna maar gewoon mijn werk afmaken of spelen met de Wii. Schrijven helpt, vaak gooi ik mezelf in zo’n bak met medelij dat ik zelf ook inzie hoe ridicuul de situatie is. Want hoe je het ook wendt of keert, slecht heb ik het niet. Ik heb alles -en meer- van wat ik ooit had durven wensen. Soms alleen een dag later.