Op Texel #7

“Wat een enorm rotweer.” met deze woorden vat ik eigenlijk de hele ochtend al samen. Windvlagen van hier tot aan Oudeschild tot ver aan Vlieland. Geen weer om ook maar een activiteit fatsoenlijk te kunnen doen , behalve als je kitesurfer bent.

Nu hadden wij al expres op het programma staan , mocht het slechte weer voortzetten dat we niet heel veel bijzonders zouden doen. Dus hebben wij een grootvgedeelte van de ochtend niets gedaan , behalve dan een beetje het nieuws gekeken in de caravan.

Toen het uiteindelijk een beetje opklaarde vertrokken we voor de eerste maal deze vakantie richting Paal 17 (een strandtent). Opzich is dit al opmerkelijk want normaal gesproken kwamen we hier iedere vakantie dagelijks, maar op de een of andere manier waren we er dit jaar gewoon nog niet aan toegekomen. Nog veel meer opmerkelijk is datvwe eens richting Paal 17 gingen zonder de honden. Normaal lopen we namelijk eerst lang over het strand om vervolgens uit te rusten bij Paal 17. Dit maal was dat allemaal niet het geval en besloten we ook eens om voor het eerst binnen te gaan zitten daar. Vervolgens hebben we daar wat gegeten , in mijn geval een tosti en dan merk je meteen de charme van een strandtent. Honden,duitsers of doorweekte kitesurfers iedereen is simpel welkom in zo’n tent. Nu klinkt dat natuurlijk voor honden nog logisch, maar ook duitsters worden zonder problemen binnen gelaten, en kitesurfers die volledig nat en onder het zand zitten stengelen gewoon in hun wetsuit binnen.

Hier komt wederom een grote tijdsprong want we gaan vancde lunch al spontaan door naar het avondmaaltijd. Deze maal niet bereid in de caravan maar we hadden besloten om buiten de deur te eten. Onze keus was gevallen op Maxima, niet onze prinses maar een argentijns specialiteitenrestaurant. Na vriendelijk te zijn ontvangen door iemand van de bediening, en mij er over te verbazen dat hij de hele bestelling kon onthouden in zijn hoofd zonder hulpmiddelen. Moesten we even wachten op onze maaltijd, juist op dat moment kwamen er 3 oudere vrouwen (rond de 50) aan, om over zo’n beetje alles en iedereen die de afgelopen 48 uur hun pad had gekruist te klagen. Zo werd er onder andere geklaagd over te veel keus op de kaart, dat iedereen voor in het restaurant moest zitten mwant dan leek het voller en over de vierde vriendin die niet mee was, waar tot in de eeuwigheid over geroddeld werd. Gelukkig kwam toen snel het eten en klaar.