Veilig in het werklicht

Op sommige dagen lijkt alles niks meer te boeien. Alsof iemand spontaan het TL-licht heeft aangedaan. Muren zijn weer muren, mensen zijn weer mensen. Kijk naar die boom, hij staat daar in het gras. Niet wetende wat komen gaat, maar wetende wat was. Auto’s met mensen, mensen op de fiets. Een enkel kan het schelen , de meesten doet het niets.

Zo begin ik deze dag, met overpeinzingen die niet altijd even vrolijk zijn, maar ook zeker niet depressief. Soms heb ik van die momenten. Niet omdat ik ontevreden ben met wat ik heb, maar omdat ik mij soms gewoon afvraag of een ander perspectief misschien een beter licht kan werpen op zaken. Afstand is soms de details verliezen, maar soms is afstand ook het grote geheel willen zien. Net zoals, letten op details je nooit behoed voor het gevaar het grote geheel uit het oog te verliezen. De gulden middenweg zou zijn, hangen in het midden. Maar naar mijn mening doen al teveel mensen dat. Ook is het midden naar mijn mening stilstand. Liever dan nog achteruitgang dan stilstand.

Zo begin ik mijn dag, in het ochtendgloren op mijn balkon. Het dauw nog op de metalen tuintafel. De lucht lijkt als ik goed kijk nu wel een beetje op TL. Nog geen zon, maar ook geen regen, lekker veilig in het midden. De echte verandering maak ik zelf, hoe vaak zit ik om 06:30 teksten te schrijven voor mijn blog? Volgens mij is dit de eerste keer. Vooruitgang.